Vanmiddag ga ik full-on terug naar 1988 met Super Mario Bros. 3, en ik maak meteen de keuze die je eigenlijk móét maken: niet de All-Stars versie met mooiere graphics, maar gewoon de originele NES-versie. Precies zoals ‘ie vroeger was, inclusief die rare glitching aan de rechterkant van het scherm waarvan ik eerst dacht dat mijn NES kapot was (spoiler: hoort er gewoon bij). Ik zit sowieso in een soort Mario Renaissance door de Switch 2-hype en omdat ik ook Super Mario Wonder aan het spelen ben, maar deze oude Mario’s… die zijn echt een stuk minder vergevend. In de stream zie je me worstelen met strakke controls, een Pro Controller d-pad die voor dit werk nét niet lekker zit, en levels die soms aanvoelen als “Dark Souls” (vooral: waterlevels—ik haat ze). Ik geef ook eerlijk toe: ik heb Mario 3 vaak gespeeld, maar nog nooit uitgespeeld, dus dit is echt zo’n playthrough waarin ik mijn skills weer moet terugvinden. Ondertussen kletsen we over retro trivia (zoals die Super Mario Bros. Super Show), slowdown die gewoon in de game zit, en waarom dit nog steeds één van de vetste Mario’s ooit is—al blijft het voor mij een strijd tussen deze en Super Mario World.