Vanavond ga ik verder met mijn Resident Evil Requiem playthrough op PC, en dit is er eentje waar je meteen merkt: als je even niet gespeeld hebt, ben je zó je route kwijt. Ik ben aan het zoeken naar objectives (Victors office, die quartz-achtige progress, wrist band levels), ondertussen constant aan het managen met ammo en scrap, en natuurlijk: alles wat mis kan gaan gaat mis. Het ene moment voelt het alsof ik de boel onder controle heb, het volgende moment sta ik in het donker zonder bullets, met zo’n blisterhead in m’n nek en een “chunky boy” die ik alleen maar hoor, maar niet zie. Absolute cinema, maar dan wel op de Indiana Jones-manier: chaos alom. Tussendoor heb ik het ook over m’n setup-stress: ik stream nu vanaf een Mac Mini en ik merkte issues zoals screen tearing/rare framerate-gedoe en zelfs vastlopend beeld door m’n iPad als tweede monitor (AirPlay). Uiteindelijk fix ik het met een simpele aanpassing, maar ik ben eerlijk: dit soort gedoe maakt me bijna weer team Windows. Qua game zelf: ik blijf erbij dat Requiem niet per se “pittig” is — het is vooral mijn dag niet, ik mis te veel shots en dan wordt resource management ineens een horror op zichzelf. Maar als het loopt, loopt het ook echt lekker soepel, en de sfeer (audio, donkerte, pacing) blijft heerlijk vibey.