In deze tweede sessie met Crimson Desert op PC duik ik echt dieper Pywel in. De eerste stream had me al goed te pakken: de game ziet er bizar goed uit, maar nu wil ik vooral weten hoe het voelt als je langer speelt. Dus we gaan weer op pad: quests oppakken (zoals die crying child), caves uitpluizen, enemy camps opruimen en ondertussen check ik hoe de combat en progressie zich blijven houden. En ja: het blijft zo’n heerlijke sandbox waar je constant afgeleid wordt door ‘oh wacht, wat is dát dan?’—maar dat is juist waarom dit zo’n goede streaming game is. Onderweg loop ik tegen typische Crimson Desert-dingen aan: controls die soms voelen als 3D-games uit de jaren ‘00, een hoop onlogische knopjes (ik speel met een PlayStation-controller, dus ik druk standaard de verkeerde in), en situaties waarin een NPC letterlijk wegloopt omdat ik per ongeluk iemand aanrijd. Tegelijkertijd is de combat echt bruut en soms zelfs een tikje OP (R1/R2 beuken), en ik ben de hele tijd bezig met loot, ringen/sockets en de vraag: wat is nou echt de moeite waard? We vinden o.a. eindelijk de blacksmith, ik ontdek dat timber belangrijk is voor craften/upgraden, en de wereld blijft maar groter worden. Kortom: meer verhaal, meer chaos, en vooral meer Crimson Desert.