Vanavond is het eindelijk zover: ik ga na jaren weer terug naar Red Dead Redemption 2, maar dit keer gewoon lekker op PC (en ja: ik wilde ‘m óók op Steam hebben, [__] it). Dit is mijn derde playthrough officieel, maar pas de tweede keer dat ik ‘m echt helemaal ga beleven vanaf het begin. We starten opnieuw in 1899 met Arthur Morgan en de Van der Linde gang, en ik neem bewust het tempo eruit: rondrijden, sfeer opsnuiven, random chaos, en vooral checken hoe bizar goed deze game er nog steeds uitziet — zeker in 60fps, want op console voelt het gewoon sluggy aan. Onderweg heb ik het met chat over van alles: ultrawide-gezeik met cutscenes (Rockstar pls), waarom ik liever RDR3 zie dan GTA 6, en hoe RDR2 echt een game is waar je in woont. We pakken de eerste basics weer op (hitchen, loot, jagen, die hele slow-burn intro) en ik flirt alvast met het idee om deze run wat meer outlaw te spelen. Totdat Rockstar er natuurlijk weer even Rockstar van maakt… want ja hoor: de game crasht midden in de vibe. Volgende keer fixen we die ultrawide én gaan we gewoon door, promised.