Hej, cześć, siemaneczko. W tym odcinku rozkładam na czynniki pierwsze temat, który wraca jak bumerang w Proxmoxie: co wybrać — LXC czy VM? Tłumaczę to „raz na zawsze” na praktycznych przykładach: VM w Proxmoxie stoi na KVM/QEMU i emuluje pełny komputer, czyli masz własny BIOS/UEFI, dyski, urządzenia i przede wszystkim własne jądro. Z kolei LXC to kontenery systemowe (nie Docker), które odpalają pełne środowisko użytkownika z systemd i usługami, ale jadą na kernelu hosta — dlatego są lekkie i startują w kilka sekund. Porównuję różnice, które realnie mają znaczenie w homelabie: izolacja (sprzętowa w VM vs namespace’y w LXC), narzut wydajności, czas startu i kompatybilność systemów (VM: Windows/Linux/BSD, LXC: tylko Linux zgodny z kernelem hosta). Daję też moje zasady z praktyki: VM biorę, gdy potrzebuję Windowsa, własnego kernela, passthrough GPU/PCIe albo gdy kluczowe jest bezpieczeństwo. LXC wybieram do usług linuxowych typu Nginx/Redis/MariaDB, gdy chcę dużej gęstości usług na słabszym sprzęcie, szybkich testów oraz ekspresowych snapshotów i klonów. Na koniec prostuję mit „LXC vs Docker” — to są dwa różne narzędzia do różnych zadań, a jak chcecie, mogę pokazać jak stawiam Dockera w LXC.